وقتي رد پاي خدا را در زندگي پيدا كردم.. فهميدم ميتوانم پاهايم را از گليمم درازتر كنم!! و خواسته هايم از قد خودم بزرگتر باشند!! و حتي آرزوهايم محال!! وقتي لبخند خدا را در ميان دعاهايم ديدم.. "ترس" برايم معنايش را از دست داد.. و جايش را "ايمان" پر كرد... هنوز از ياد نبرده ام... چه گله هايي كردم براي سختي راه... و خدا چگونه مرا به بالاي كوه هدايت كرد... و فراموش نكرده ام كه چه نا اميدانه... در پي جرعه اي آب بودم... و خداوند چگونه سيرابم كرد... وعده ي خدا اين است : دستانت را به من بده.. تا فتح كني دنيا را... و ممكن كني، ناممكن ها را... و بدست بياوري... دست نيافتني ها را...